บทที่ 38 บทที่38

“เด็กรับใช้ในบ้านมันหายหัวไปไหนหมด!”

เสียงทุ้มใหญ่ของชายวัยสี่สิบเจ็ด โพล่งขึ้น ท่านประธานอสังหาฯ เดินหาคนภายในบ้าน ที่ตนจะใช้ไหว้วาน ให้ถือเอกสารช่วย แต่ก็ยังไร้เงาของคนที่บ้าน ไม่ว่าจะหนุ่มจะแก่ จน ชัชชนต้องเดินหาด้วยใบหน้าที่เรียกว่า หงุดหงิดโมโห

“มาแล้วครับท่าน ท่านจะไปไหนครับ”

ดิเรกคนขับรถรวมทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ